Eng Platz, déi eng Butteksfënster kéint sinn, gëtt vun zwee Personnagen zu enger Bün verwandelt. Tëscht hinnen entwéckelt sech eng Relatioun, déi keng Sproch brauch: mat Mimik a Gestik erziele si sech an hirem Publikum Geschichten. Beim Undoe vun de Mannequine mierken déi verspillten Acteuren, datt si och duerch dës mateneen interagéiere kënnen. D’Publikum ass fräi d’Situatiounen, déi op der Bün entstinn, ze interpretéieren an hinnen eng perséinlech Bedeitung ze ginn. Déi nei Produktioun vun der italienescher Compagnie La Baracca wëll de Kanner eng Iddi vu Famill verzielen, déi zu Reflexiounen a Froen ureegt, ouni awer eng einfach Äntwert mat ze liwweren: Wat ass eng Famill? Wien ass eng Famill? Ass eng Famill ëmmer mat Kanner? Huet eng Famill eng Mamm an e Papp? Muss eng Famill op der selwechter Plaz liewen? Kann e Member vun enger Famill en Deel si vun enger anerer Famill?